MEKSYK, 1673 ROK
Zachowam to na zawsze.
Mamo?
Bartolo?
Mamo?
Bartolo?
Mamo?
Bartolo?
Mamo, nie!
TOPIELISKO. KLĄTWA LA LLORONY
Sam, szybko. Już późno.
Kochani, zaraz przyjedzie autobus.
Chris, w razie czego, obiad jest w lodówce.
Klops. Jasne.
Misty!
Wybacz, skarbie.
Mamo, gdzie moja kurtka?
W szafie na górze.
Prędko!
Pudełko na lunch.
W porządku. Dobra. Mam kluczyki.
I... Nie.
Nie, skarbie. Spakowane.
Proszę, weź plecak. Idziemy.
Chris? Chodźmy.
- No już. - Widzę go.
Co? Skarbie, nie możesz ich włożyć.
- Dobra. - Zwieje nam autobus.
Raz-dwa. Idziemy.
W mordę!
Słownictwo, mamo.
DYSTRYKT SZKOLNY LOS ANGELES
BIURO OCHRONY DZIECKA ODDZIAŁ LOS ANGELES
TYP INCYDENTU WAGARY
TYP INCYDENTU PRZEMOC WOBEC DZIECKA
Donna,
co ze sprawą Alvarez?
Dzwoniłam kilka razy.
Nie odbiera telefonu.
Pojadę tam z patrolem. Coś jest nie tak.
Patricia Alvarez?
A co? Co się dzieje?
Dzwonili ze szkoły. Jej synowie znowu wagarują.
Ale czemu jedzie tam Donna?
Przekazałem jej kilka twoich spraw.
Donna ma więcej energii.
- Więcej energii? - I czasu.
Nie ma tylu obowiązków pozazawodowych.
Nie ma dzieci.
Ma wsparcie w domu.
Bo jej mąż nie umarł.
Przez cały tydzień przychodziła tu na czas.
W porządku? Ale uwierz mi, wszyscy rozumiemy.
Czyżby?
Bo nie mam takiego wrażenia.
Mniej czasu tu, więcej w domu, to nie takie złe.
Patricia nie będzie gadać z kimś takim jak Donna.
„Kimś jak Donna”?
Mówię tylko, że mnie zna.
Jestem z tą rodziną od czterech lat.
Patrzyłam, jak te dzieci dorastają. Patricia mi ufa.
Wie, że też jestem mamą.
Mamy dbać o dobro dzieci.
Dobrze. Zatrzymaj tę sprawę.
Jak tu skończysz, jedź tam z patrolem.
- Nie potrzebuję patrolu. - Weź policjanta.
To nie jest prośba.
Przepraszam.
Poradzę sobie z tym sama, dobrze?
Nie wątpię.
Cześć, Patricia.
Co słychać?
Chłopcy są w domu?
- Niech pani otworzy. - Wszystko gra.
Proszę dać nam chwilę.
Patricio, gdzie są chłopcy?
W bezpiecznym miejscu, Anno.
Nie wiem, co się dzieje,
ale jestem tu, żeby ci pomóc.
Więc może mnie wpuścisz
i pokażesz, że są bezpieczni, tak jak powiedziałaś?
On nawet nie musi wchodzić do środka.
Dobrze? Może po prostu mnie wpuścisz?
Obiecałam jej, że wejdę sama.
Z szacunku dla funkcjonariusza Garcii.
Pani mąż był policjantem.
Pozwoliłby pani wejść tam samej?
Myślę, że tak.
Zaczekam.
Dziękuję.
Patricio, co tu się stało?
Gdzie są chłopcy?
Jeśli znów pijesz albo masz jakieś...
Posłuchaj.
Czego?
Co słyszysz?
Jej płacz.
Carlos?
Tomas?
Odsuń się od tych drzwi.
- Patricio... - Wyjdź, Anno.
Co jest w środku?
Patricio, proszę. Tylko...
Wyjdź stąd!
Proszę, powiedz, co tu jest.
Wyjdź!
Trzymaj się z dala od tych drzwi!
- Anno! - Mówiłam! Wynoś się!
Jezu Chryste!
Złaź z niej! I to już!
Nie otwieraj drzwi!
- Uspokój się! - Jeszcze tylko jedna noc, Anno!
Mówiłem, spokój!
Jeszcze tylko jedna noc!
Puszczaj mnie!
Nie rozumiecie!
O mój Boże!
Zamknij drzwi, proszę.
Ona nas skrzywdzi.
Nie, nie skrzywdzi.
Obiecuję.
Chłopcy, wszystko załatwione.
Czekają na was ciepłe łóżka,
gorące jedzenie
i prysznic.
W porządku?
Rety!
Jak to się stało?
Ona to zrobiła.
Twoja mama ci to zrobiła?
Nie.
To nie ona.
Mama was kocha. Wiecie o tym, prawda?
Cokolwiek się dzieje, zajmiemy się tym, dobrze?
Ale dzisiaj jesteście bezpieczni.
Obiecuję wam.
Nigdzie nie jesteśmy bezpieczni.
Cześć!
Przepraszam za spóźnienie.
Jak tam w szkole?
Po staremu.
Hej, Sam.
Hej.
W lodówce był klops. Chris ci go podgrzał?
Nie wiem.
Halo?
Tak, podgrzał.
Dobrze. Gdzie on jest?
Bawi się w biurze taty.
Nie oglądaj za długo, dobrze?
Mamy kod 10-15 w śródmieściu.
Podejrzany ucieka.
Ścigam go pieszo.
Chyba coś widzę.
Tam jest.
Depczę mu po piętach. Widzę podejrzanego.
Potrzebuję wsparcia.
Potrzebuję wsparcia. Jestem pod ostrzałem!
Stój!
Mam go.
Dorwałem podejrzanego.
Zgłoś to, Coop. Mamy go.
STRZEŻ NAS, ŚWIĘTY MICHALE ARCHANIELE
Mamo, skończyłam!
Już idę!
Dobrze. Sprawdźmy.
W porządku.
Płukanie.
KATOLICKA ORGANIZACJA CHARYTATYWNA ŚWIĘTEJ WIKTORII
Tomas.
Tomas, co ty robisz?
Wracaj.
Carlos.
Halo?
Anno, mówi Coop.
Właśnie wyłowiliśmy z rzeki chłopców Alvarez.
Spotkajmy się na rogu Czwartej i Mission.
Dobrze, zaraz tam będę.
Zostań w aucie, dobrze? I proszę cię, nie obudź siostry.
Wrócę za kilka minut.
- Przyjrzę się temu. - Tędy, proszę pani.
Dobra.
O mój Boże!
Nie rozumiem. Co się stało?
Znaleźliśmy ich w rzece. Utopili się.
Kiedy ich widziałaś, nic im nie było?
Nic.
Byli wystraszeni, ale nic im nie było.
Obiecałam im, że będą bezpieczni, Coop.
- Obiecałam im. - Anno, nie obwiniaj się.
Hej! Trzymaj ją.
To twoja wina!
Próbowałam ją powstrzymać!
Kogo?
Kogo próbowałaś powstrzymać?
La Lloronę.
Sam! Wpuść mnie!
- Otwórz drzwi! Szybko! - Chris? Co ty...
Otwieraj!
Co się dzieje?
Nie widziałaś jej?
Kogo?
Chris, co się dzieje?
Chris?
Hej, przepraszam was.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Nic mi nie jest.
Wszystko gra, skarbie?
Tak. Po prostu coś sobie wyobraziłem.
Dobrze.
Dobranoc.
Kocham cię.
To curandero.
Rytuał nazywa się okadzaniem.
Ma oczyszczać ciało ze złej energii,
która mogła przylgnąć do niego w chwilach dużego stresu.
Wierzy ojciec, że to działa?
Jakie to ma znaczenie, czy wierzę?
Oni w to wierzą.
A skoro wierzą w to, to pewnie wierzą i w tamto.
Znała pani tych chłopców?
Tak. Byłam ich opiekunem socjalnym.
Mogę ojca o coś zapytać?
Tak.
Wie coś ojciec o La Lloronie?
Nie słyszałem tego przydomka od czasów dzieciństwa.
Płacząca Kobieta.
Słynęła z urody.
Najpiękniejsza kobieta w tamtej części Meksyku.
Pewnego dnia do jej wioski zajechał bogaty i przystojny ranchero.
Upatrzyła go sobie na męża.
Ślub był wspaniały.
Mieli dwóch pięknych synów, których bardzo kochali.
Ale jakiś czas później,
nakryła go w ramionach młodszej kobiety.
Co zrobiła?
Odebrała mu to, co było dla niego najcenniejsze.
Zamordowała ich dzieci.
W szale zazdrości utopiła je w rzece.
Kiedy zdała sobie sprawę z tego, co uczyniła, zadręczyło ją poczucie winy.
Rzuciła się do tej samej rzeki.
A teraz, przeklęta, błąka się po ziemi,
szukając dzieci, które zastąpią jej synów.
Do dziś dzieciom mówi się, żeby były grzeczne
i słuchały starszych.
Inaczej zjawi się La Llorona i zabierze je ze sobą.
Więc to bajka ludowa?
Dla niektórych.
Proszę.
Pozwolił mi przetrwać wiele mrocznych nocy.
Niech pomoże też pani.
Dziękuję, ale to mój mąż był osobą religijną, ja nie jestem.
Nie trzeba być religijnym,
żeby mieć wiarę.
Chris?
Sam?
Co się dzieje, skarbie?
Co ci się stało w rękę?
Upadłam.
To wygląda poważnie.
Hej.
Wiem, że jest wam teraz trochę ciężko.
I wiem, że świat czasem wydaje się straszny.
Ale pomyślałam...
Pamiętasz, co zawsze mówił tatuś?
Kiedy się bałaś, a jego nie było w domu?
Mówił, żebyś przytuliła się do Misty i naprawdę mocno ją ścisnęła.
Trochę lepiej?
Prawda, że od razu lepiej?
Na co patrzysz?
Przyszedł Coop.
No już.
Chodź, cukiereczku.
Ciężki dzień, dzieciaki?
Możemy pooglądać TV?
Jasne.
Zdrówko.
Gorszy dzień, co?
- Tydzień. - Miesiąc?
Rok.
Nie wiem. Jakoś się trzymają.
Chyba potrzebujemy...
Czasu.
Tak.
I okazjonalnej wyżerki,
więc dziękuję.
Nie ma za co.
Nie chcesz gadać o sprawach osobistych,
to może pogadajmy o zawodowych?
O nie. Co?
Chodzi o Patricię Alvarez.
Wiemy, że miała jakiś związek ze śmiercią synów
ale ma solidne alibi.
Kilku parafian z jej kościoła widziało ją w czasie, gdy porwano dzieci.
Naprawdę?
Znasz jej historię. Po prostu przyjrzyj się sprawie.
Może coś przeoczyłem.
Chętnie bym pomogła,
ale ona nie chce mnie widzieć.
I właśnie o to chodzi.
Jest na ciebie wściekła.
A twój mąż nauczył mnie kiedyś, że...
Wściekli ludzie kochają mówić.
Ona to zrobiła.
Chris.
Co ty robisz?
Chris.
Coś ci jest, skarbie?
Chris?
Skarbie?
Dobrze się czujesz?
Wszystko gra, skarbie?
Chris?
Skarbie. Hej.
No już.
Hej, ocknij się.
Co się stało?
Lunatykowałeś, kotku.
Cukiereczku.
Po prostu lunatykowałeś.
Już dobrze.
No już, kotku. Chodźmy na górę. Idziemy spać.
Chodź.
Już dobrze.
Czy ktoś tu jest?
Bo mój mąż jest policjantem i zjawi się w domu lada moment.
Sam! Chris!
Dzieci, obudźcie się! Otwórzcie!
Otwórzcie drzwi!
Co robisz w moim domu?
Wynoś się z mojego domu!
Mamo?
Co się stało?
Nic.
Nic, skarbie.
Przepraszam. Chodź, skarbie.
No już.
Będziecie dziś spać w łóżku mamusi, dobrze?
Chris, zabierz ze mnie nogę.
KOMISARIAT POLICJI
Co?
Patricio.
Bardzo mi przykro z powodu twojej straty.
Trudno mi sobie wyobrazić, co czujesz.
Co czuję?
Nie czuję nic.
Bo odczułam już najgorsze.
Mnie już nie ma.
Nie dbam o to, co ze mną zrobią.
To ty powinnaś tu siedzieć zamiast mnie.
To ty zabiłaś moich chłopców, nie ja.
Patricio, zamknęłaś ich.
Ukryłam ich.
A teraz należą do niej!
Należą do niej!
Co ci się stało w rękę?
Co ci się stało, Patricio?
La Llorona.
Twoje dzieci...
Czy słyszały jej płacz?
Poczuły pieczenie jej łez?
Poczują. Już niedługo.
A ona po nie przyjdzie.
A wiesz dlaczego?
Bo ją poprosiłam.
Nie, Patricio...
Wiesz, kiedy umarli moi chłopcy,
nie modliłam się do Boga o ich zbawienie.
W zamian modliłam się do niej.
Modliłam się,
wciąż tylko się modliłam, żeby oddała mi moje dzieci
i w zamian wzięła twoje.
Sam?
Chris!
Co?
Chris!
Nieźle się urządziłeś, mistrzu.
Cooper, cześć.
Co?
Dzwonili ze szpitala?
Tak.
Wywiad środowiskowy.
Samantho, skąd masz te ślady?
A ty, Chris?
Mówiłem pani, upadłem.
Czy to prawda?
Gdzie była twoja mama?
Anno, nie powinnaś tu przebywać.
Daj spokój, Donna. Nigdy bym...
Próbują cię chronić.
Mówią ci prawdę.
Nigdy nie skrzywdziłabym moich dzieci.
Ona ma rację.
Nie powinnaś tu być.
Możesz mi nie wierzyć, ale wolałabym tu nie przychodzić.
Obiecałem tacie, że będę was chronił.
W razie czego
po prostu zadzwońcie.
Jasne?
Musieliśmy wypuścić Patricię Alvarez.
Nie mieliśmy dowodów.
Może wcale tego nie zrobiła.
Co masz na myśli?
Nie wiem. Nieważne.
Anno...
Cokolwiek tu się dzieje,
zrób z tym porządek.
Tato, po raz pierwszy w życiu jestem zakochany.
Poważna sprawa.
Hej.
Ona też mnie kocha.
Chris...
Możemy porozmawiać?
Skarbie, muszę wiedzieć, co się stało.
Widziałem kobietę.
W domu?
W pokoju Samanthy.
Myślałem, że to Sam, ale...
Kobietę w białej sukience.
Płakała.
Ona chce nas.
Chce, żebyśmy byli jej.
Mamo, to boli.
Płukanie.
Wierzysz mi?
Tak.
Wierzę.
Sam?
Sam! Otwórz drzwi!
Sam!
Co się stało?
Skarbie?
Nic ci nie jest? Co się stało?
Sam?
Mamo.
Uciekajcie!
Uciekajcie! Biegiem!
Uciekajcie!
Biegiem!
Biegnijcie!
Uciekajcie!
Biegnijcie!
Wiem, że to brzmi niewiarygodnie.
Kilka lat temu nie wierzyłem w legendy, mity
i stwory, które czyhają w ciemności.
Ale potem
wydarzył się ten incydent
z lalką.
To otworzyło mi umysł na najbardziej niezwykłe scenariusze.
Może nam ojciec pomóc?
Kościół współpracuje z ludźmi specjalizującymi się w takich przypadkach.
Dobrze.
Ale żeby do nich dotrzeć, musimy załatwić to przez archidiecezję.
Jak długo to potrwa?
W najlepszym razie kilka tygodni, zanim zatwierdzą sprawę.
Nie.
Może być inny sposób.
Nieortodoksyjny, ale to ktoś tutejszy.
Jednak jeśli podąży pani tą drogą,
muszę być posłuszny prawom Kościoła i odsunąć się od sprawy.
Jak mówiłem, jego metody są nieortodoksyjne.
A Kościół, cóż...
Kościół ma swoje sposoby, a on swoje.
Dlatego przed laty zrzucił sutannę.
Był kiedyś księdzem.
Tak.
Ale teraz jest uzdrowicielem.
Szamanem, który działa na peryferiach religii i nauki.
Curandero.
Nie dotykajcie niczego, dobrze?
Hola. Przepraszam.
Już panią widziałem.
Na pożegnaniu Alvarezów.
Tak?
Tak. Byłam ich opiekunem socjalnym.
Jeśli przyszła pani pogapić się na mój sklep,
mam ważniejsze rzeczy do roboty.
Chyba źle trafiliśmy. Przepraszam.
Chodźcie, dzieci.
Widział pan to wcześniej?
Tak.
Co to jest?
Kościół pani pomoże.
Nie, proszę. Kościół przysłał nas tutaj. Do pana.
To sprawa dla Kościoła.
Proszę.
To są ślady La Llorony.
Czyli widziała ją pani?
A pan ją widział?
Nie.
Nie bezpośrednio.
Ale widziałem skutki jej działań.
Co mamy robić?
Mamy do czynienia ze złem, które nie zna granic.
Ale ona nie jest człowiekiem. Prawda?
Nie. Ale była,
dopóki nie pochłonęła jej mordercza pustka.
Jest tylko mrocznym duchem.
Złym. Opuszczonym przez Boga.
Wystarczy. Zabieram je do motelu.
Po co?
Przyciąga ją wasza rodzina, a nie dom.
Jeśli się przeniesiecie, podąży za wami.
W takim razie co mamy robić?
Nie sądzę, żeby to mogło pomóc.
Nie. Nie tylko to.
Na pożegnaniu
rozmawiała pani z ojcem Perezem.
Mówił, że był pan księdzem.
Moja podróż zaczęła się w Kościele.
Tak.
To było dawno temu.
Zabierz mnie do domu. Musimy zacząć natychmiast.
Skończyliśmy.
Przepraszam, będzie pan tylko pocierał wszystko jajkami?
Myślicie, że to głupie, prawda?
Tak jakby.
Chodźcie ze mną.
Ten rytuał, la limpia,
stosuje się do wykrywania obecności zła.
Im krwawsza zawartość,
tym większe zło.
To sztuczka. Widziałam w programie Johnny'ego Carsona.
Mamo.
Tadam.
To też widziałaś u Carsona?
Nie.
Musimy wszyscy współpracować.
La Llorona działa w ciemności.
Przygotujmy się.
Ten krzyż wyrzeźbiono z drzewa rosnącego w Meksyku.
Kwitnie czerwonymi kwiatami. Sprawiają, że wygląda, jakby płonęło.
Drzewo ogniste.
Powiadają,
że drzewa ogniste zapłakały, kiedy La Llorona topiła swoje dzieci.
Jako jedyni świadkowie jej grzechów
mają nad nią wyjątkową moc.
Co to jest?
Łzy La Llorony.
Poświęciłem je.
Po co?
Do obrony.
Czy to kolejny rytuał?
Tak. Śniadanie na kolację.
To bardzo w stylu Davida.
Śniadanie na kolację. Dokuczałam mu,
bo potrafił przyrządzać tylko płatki.
Dziś wieczorem la comida jest dla otuchy
po wszystkim, przez co przeszliście i przed tym, co nadchodzi.
Mówi pan to jakoś bez wiary.
Pokładam wiarę w Bogu.
Ojciec Perez mówił, że odwrócił się pan od Kościoła.
Od Kościoła? Tak.
Od Boga. Nigdy.
Proszę zawołać dzieci.
Obserwujcie płomienie.
Stabilny płomień oznacza, że czary ochronne działają.
Idzie do nas?
Już tu jest.
Co ona robi?
Szuka.
Czego?
Nas.
Mamo!
Mamusiu?
Rafaelu,
pomóż nam.
Mamo!
Mamo, złapała mnie!
Mamo!
Chris!
Mamo!
Sam, pomóż mi!
Chris! Złap mnie za rękę!
Nie!
Mówiłeś, że będziemy bezpieczni!
Że światło nas ochroni!
Nieprawda.
Mamo, nie mogę znaleźć Misty!
Skarbie, nie teraz.
Pozwoliłeś, by mnie złapała.
O czym ty mówisz?
Użyłeś go jako przynęty?
Nie. Oczywiście, że nie.
Użyłem was wszystkich.
Odbiło ci?
A gdybyś nie zdążył mu pomóc?
Ale zdążyłem.
A La Llorony nie ma w twoim domu.
Co to jest?
Pamiętacie drzewo ogniste?
To jego nasiona.
Ona tu nie wejdzie, dopóki ta linia pozostanie nieprzerwana.
Nie dotykajcie ich.
La Llorona spróbuje wszelkich sposobów, żeby wrócić do tego domu.
- Tylne drzwi! - Chris!
Szybko! Przynieś młotek i gwoździe!
Ona zaraz tu wejdzie!
Nie wpuśćcie jej!
Precz, duchu!
Nie masz tu mocy!
Trzymaj się z dala od tej rodziny!
Anno, pospiesz się!
Trzymaj mocno!
Jeszcze tylko kilka gwoździ!
Sam!
Odejdź od tych drzwi!
Mamo, mam Misty i nie ruszyłam tych nasionek.
Sam!
Chce ją utopić.
O Boże! Basen!
Sam!
Mamo!
Weź ją!
- Co z nią? - Nic jej nie jest!
Oddycha. Nic jej nie jest.
Co zrobiłeś?
Wasz basen jest teraz pełny wody święconej.
La Llorona nie miała wyboru i musiała odejść.
Dziękuję, skarbie.
Cukiereczku?
Nic ci nie jest, kotku?
Sam.
Co ona robi?
Sam.
Co się z nią dzieje?
Rafaelu?
Co się z nią dzieje?
La Llorona trzymała twoją córkę w uścisku.
Teraz kiedy ją zawoła, pójdzie do niej.
Przepędzenie ducha
wyrwie ją z transu.
Do tego czasu musimy mieć je na oku.
Co? O czym myślisz?
Co robimy?
Musimy?
Tak.
Tylko do wschodu słońca.
Dobra.
Dobrze, musisz usiąść, Sam.
Cukiereczku.
Jesteś taki dzielny.
Tata byłby z ciebie dumny.
Z tego, jak opiekujesz się Sam i mną.
Chcę, żebyś wiedział, że to nic złego się bać.
Każdy z nas czasem się boi.
Ja.
Tatuś też się bał.
Rafael?
Nie.
Kłamie.
Kocham cię, mamo.
Ja też cię kocham, kotku.
Tak bardzo kocham was oboje.
W porządku, mamo. Zrób to.
Skąd to masz?
Należy do niej.
Do niej?
Miała to na szyi.
Trzymaj to przy sobie.
Być może zdołamy tego użyć przeciw niej.
Mamo!
Chris!
- Chris! - Mamo!
Patricia.
Patricio, proszę.
Odebrałaś mi dzieci!
- Nie rób tego. - Ona mi je zwróci.
Proszę, nie rób tego!
Patricio, proszę.
Proszę, odłóż broń.
Możemy o tym porozmawiać.
Porozmawiajmy o tym, ty i ja. Tak? Patricio.
Proszę...
Oddaj mi ich.
Nie.
Oddaj mi moich chłopców!
Nie!
Mamo!
Uciekajcie!
Mamo!
Chodź.
- Zamknięte. - Moje też.
Sprawdzę te.
Chris, wszystkie zamknięte.
Co zrobimy?
Pospiesz się, Chris!
Proszę. O Boże.
No dalej! Idzie tu!
- Idzie tu! - Wiem!
- Szybciej! - Mam!
Ciągnij!
Biegiem!
No dalej. Tempo.
Łap za linę.
Idzie tu.
Ratunku!
Weź latarkę.
Tu jest.
- Nie. - Tędy.
- Za mną. - Dobra, idę.
Nie!
O nie.
Schowaj się za mną.
Ratunku!
To nie są twoje dzieci!
Nie!
Wypuść je!
Nie!
Wypuść je!
Idź.
Chris! Sam!
Dzieci!
Oto Krzyż Pański! Ustąp, zły duchu!
Mamo!
Anno!
Tadam!
Chodź tu.
Już dobrze.
Nic wam nie grozi.
Dziękuję.
Chyba nigdy nie zdołam się odwdzięczyć.
Byliście oboje bardzo dzielni.
Nawet ja się przez chwilę bałem.
Serio?
Nie.
Tak serio to nie.
Ścigamy się.
TOPIELISKO. KLĄTWA LA LLORONY
Napisy: Bartek Fukiet